De Waarde van Waarden – Vrijheid

Bedrijven die waarden nastreven zijn zonder twijfel de succesvolste bedrijven ter wereld.   Zo deed Richard Barrett (auteur van “Building the Values Driven Organisation”) onderzoek naar de succesfactoren die Jim Collins beschreef in  zijn boek “Built to Last”. Hij kwam tot een opmerkelijke conclusie. Doorslaggevende factor in dat succes zijn niet de visie & strategie van het bedrijf, evenmin het financiële of het klantenperspectief, interne processen of innovatie en groei. Nee, het zijn de cultuurwaarden die de belangrijkste succesfactor van de organisatie bepalen.

Piet Hurkmans publiceert op zijn weblog over het belang van Waarden in organisaties. Hij doet dit in persoonlijke verhalen en gaat in gesprek met mensen uit uiteenlopende organisaties over hun belangrijkste Waarde(n).

Aan het woord ditmaal Chris Oelmeijer (1958), theatermaker. Chris runt samen met zijn vrouw Inge Besaris  Theater Snater voor kinderen vanaf 4 jaar en is muzikant in De Mannen van Hee en Wijs. Plaats van ontmoeting: Terschelling.

“Mijn belangrijkste waarde is in neonletters: Vrijheid. En nummer 2 is zelfontplooiing. Ik wil graag mijn eigen gang gaan en vind het leuk om verschillende dingen te doen: gitaar spelen, een beetje acteren, maar ook timmeren, de boekhouding en marketing doen. Ik ben doelbewust een generalist. Ik kan heel veel dingen een beetje. Voor mij gaat het daarin om zelfexpressie en daar hoort vrijheid bij voor mij, zodat de meeste mensen niet kunnen zeggen ‘Jij bent ukelele-speler, jij bent geen lasser!’ Jawel, want als ik een overall aandoe en een lasapparaat pak dan ben ik een lasser.

Chris Oelmeijer op ukelele - Foto: Inge Besaris

  

Ik was vrij jong met stepjes en fietsjes, terwijl ik niet bepaald een motorisch wonder ben. Op mijn vierde verjaardag kreeg ik een fietsje en mijn ouders hadden leuk een kinderfeestje georganiseerd. Maar ze hebben mij daar nooit gezien, want ik was weg op m’n fietsje, VRIJ!

 

 

 

 

 

 

 

 

 Zo kon ik m’n eigen gang gaan. Ik kan natuurlijk niet altijd onbeperkt m’n gang gaan. Ik heb ook een gezin. Daar wil ik ook aandacht aan geven. En er zijn natuurlijk ook  beperkingen als ik iets wil: de wind, de tijd, geld, zin, spullen.. Vroeger kon ik bijvoorbeeld over bepaalde muziekopnames zeggen dat ze niet goed waren, omdat ik de goeie spullen niet had. Dat excuus kan ik nu niet meer gebruiken, want ik heb nu allerlei apparatuur, een auto, een eigen werkruimte, een studio aan huis en heel veel microfoons. Die vrijheid wilde ik, ik wilde daarin niet afhankelijk van anderen zijn. Als het nu niet goed is, dan ligt het aan mij en niet aan de spullen. Ik ben daarmee op een ander behoefte-niveau terechtgekomen. Ik ben voor m’n survival als theatermaker en musicus niet meer afhankelijk van de spullen van anderen. Spullen kopen  heeft wel 2 kanten, je koopt mogelijkheden en een stukje vrijheid, maar spullen hebben ook aandacht en onderhoud nodig, anders werken ze tegen je en beperken je vrijheid.

Voor mijn waarde vrijheid is mijn gezin heel belangrijk. Die willen zelf hun gang gaan en laten mij doen wat ik wil. In ons gezin is het zo dat als de één graag iets wil, de andere zegt ‘okay, kan ik jou daarmee helpen?’ Dat vind ik een enorm geschenk. Ik ken genoeg mensen die bezig zijn met te doen wat ze eigenlijk niet willen en wel letten op wat een ander doet en er een oordeel over hebben. Dat begrijp ik niet zo goed. Voor mij is de kern van alles ‘Wat wil ik en hoe ga ik dat zo dicht mogelijk verwezenlijken op mijn manier?’ Dat is nou bijvoorbeeld ook de essentie met de Mannen van Hee, een gelegenheidstrio waarmee ik sinds een paar jaar iedere vakantie op Terschelling optreedt voor kinderen en hun ouders, met liedjes over het eiland.

Mannen van Hee: Vikctor Frederik, Chris Oelmeijer, Frans van Hal - Foto: Inge Besaris

  

 

 

 

 

 

Nooit meer weg – Mannen van Hee

Ik ben natuurlijk geen bovenmatig getalenteerde muzikant, dat wist ik al vrij jong, maar toch wil ik zingen. Ik mocht op de lagere school van de muziekjuf niet meezingen in de musical, want ze vond dat ik belazerd zong. Ik mocht wel meespelen, maar een ander kind zong mijn tekst. Toch heb ik altijd de drang gehad om iets met muziek te doen. En ook gewoon doodleuk met zingen bezig te zijn. En eigenlijk wil ik niet “gedoogd worden tussen de schuifdeuren”. Ik wil dat mensen me serieus nemen. Ik realiseer me heel goed dat er miljoenen mensen zijn die heel graag in een band willen en er geld mee verdienen. Maar die denken dan aan Idols of Ahoy. Maar zo groot hoeft het helemaal niet. Je kan hier ook op Terschelling spelen in een strandpaviljoen en het zélf doen,  het zélf regelen, met heel veel plezier en waardering. Gewoon lekker spelen.

Ik heb wat anderen vinden van wat ik doe overwonnen. Vaak, als ik zing en mensen accepteren dat gezang van mij, dan denk ik ‘Zo, dat heb ik toch maar mooi overwonnen!’ Ik heb een vorm gevonden waarin mijn gezang functioneel is. Als ik had geprobeerd zánger te worden, dan was ik mislukt. Maar hoe dichter ik in de buurt kom bij hoe ík het wil en kan doen, hoe aangenamer mensen het lijken te vinden.

Ik heb in mijn werk als theatermaker en als muzikant wel met anderen te máken. En ik wil natuurlijk wel dingen met anderen doen. Ik wil geen kluizenaar worden. Als dingen dan niet helemaal lekker lopen, vind ik het wel lastig om direct te uiten wat ik nodig heb. Dat is niet mijn sterkste punt. Ik kan dan een beetje nukkig en gekwetst doen. Dat is mijn grootste beperking. Ik kan blijven hangen in een soort bokkigheid, ik heb vaak een sterk beeld van hoe ik de dingen wil……. Die gekwetstheid en pijn is terug te voeren op mijn schooltijd. De negatieve kanten van het leven hebben voor mij allemaal iets met school te maken en grote mensen die mij veel te veel regels oplegden en mij in een hokje wilden stoppen waar ik niet wil zijn. Ik realiseer me te weinig dat pijn en gekwetstheid inspiratiebronnen zijn…. Dat dát het verhaal is dat ik nu in veel van mijn theatrale en muzikale uitingen in ‘verpakte’ vorm vertel.

Ik wil als theatermaker/muzikant graag vrolijke “la-die-da” dingen doen, maar ook hele serieuze, échte dingen. Zo heb ik een liedje geschreven, dat Lichtjes Kijken heet. Dat is echt. Dat gaat over hoe ik met mijn dochter Nine midden in de nacht naar de Waddendijk fiets om daar naar de heldere sterrenhemel te gaan kijken. Dat is een heel mooi liedje. Het is echt en het werkt. Ik zou niet willen dat zoiets sneuvelt, omdat anderen het niks vinden.

Lichtjes kijken

Er is wel eens half door mijn hoofd geschoten ‘moet jij niet gewoon eens in je eentje op het podium gaan staan?’ En dan denk ik vaak ‘ik weet niet of mensen daar wel voor komen!’ Ik kan goed alleen zijn. De hele middag timmeren in mijn werkruimte, heerlijk vind ik dat. Maar in mijn eentje voor een publiek staan met m’n eigen voorstelling, dat heb ik nog nooit echt gedaan. Ik ben op mijn best náást iemand. Ik heb mijn hele middelbare schooltijd en daarna een soort van beste vrienden gehad die heel erg outgoing waren. Ik ben verlegen van aard, maar ook dol op aandacht.

Chris Oelmeijer in Zeebenen van Theater Snater - Foto: Inge Besaris

  

 

 

 

 

 

Laatst zat ik te denken dat de enige voorstelling die we met Theater Snater ooit gedaan hebben waar ik nog wel eens een remake van zou willen maken is Op een driewieler de bocht door. Dat verhaal ging over een clown, Tobias. Dat was ik. En die clown had nogal de neiging om zich te verslapen. De circusdirecteur had gezegd: ‘Tobias, als jij je nog één keer verslaapt, dan gaat het circus zonder jou weg!’ De voorstelling begon op de ochtend dat Tobias wakker werd en merkte dat het circus weg was. En toen ging ie dus op een driewieler de bocht door de wereld in om te zoeken wat ie dan moest. In zijn ééntje op een fietsje, net zoals ik op mijn vierde verjaardag…….

Mijn ultieme vrijheid zou kunnen liggen in helemaal in mijn eentje voor mijn  eigen verhaal te gaan en daar dan iets mee te doen qua theater en muziek.”